Het begon met natte sneeuw en direct steil. Waarom zijn we er dan toch aan begonnen? Ik zeg de fucking kutkankerklote Ben Nevis. Over een paar dagen, dan valt het wel weer mee. Dan hebben we de plaatjes nog. Met de locals van Fort William aan de lagers is op het moment van lazerus een dolle boel, maar als voorbereiding op een dag door sneeuw hagel en mist op een kutkankerklote berg is het niet ideaal.

Over die kroeg, die kelder met die waterput. Met die vrouwen die nooit hoger zijn dan 160 centimeter, ook niet als je hun stalen naaldhakken meetelt, maar wel altijd meer wegen dan zox92n 75 kilogram. Daar gaan we het nu over hebben. Ik ben er gewoon te moe voor. Laat me volstaan met de melding dat REM nooit meer dezelfde zal zijn nadat ik de plaatselijk gek (rood trainingspak, pilotenbril, geen kin maar wel een george baker selection baardje) losing my religion met de karaoke heb zien vertolken. En dat de harde kern van de Fort Williams hip alle liedjes van de rocky horror picture show uit het hoofd kent.

Eigenlijk had ik het na een kwartier al gehad op die kutkankerklote berg. Maar ja, je gaat door, je wil je goede fatsoen niet kwijtraken. Het hele stuk naar boven met een te hoge hartslag, klam zweet en een maagdarmkanaal dat vanalles wilde behalve energie uit voedsel halen. Eerste uur grote gladde keien, daarna sneeuw. En veel mist. Probeer je maar voor te stellen wat je in mist en sneeuw ziet. Ik kwam in ieder geval niet veel verder dan de voetstappen van mijn voorligger. En hoe hoger we kwamen hoe moeilijker ook dat werd. De sneeuwvlokken werden namelijk ook steeds dikker en verse sporen waren na een minuut of tien al nauwelijks meer te zien. Ja, en hoe hoger je komt, hoe harder het waait. Er was werkelijk geen mallemoer aan. Op een bepaald moment kun je eigenlijk niet meer. Maar stoppen als de top misschien maar vijf minuten verder is… We zijn boven gekomen. En op de terugweg natuurlijk verdwaald. Als je alleen sneeuw ziet en het pad is verdwenen. Door de tiefustiefsnee naar beneden en bidden dat het niet te steil wordt. Gelukt, want we leven nog. Maar wat deed de weg naar benden zeer zeg. Vanaf enkels tot stuitje alles volledig verzuurd. En daarboven het rommelende maag/darmgangenstelsel met ontploffingsgevaar. Sorry dat het zox92n klote stukje is geworden. Ik ben gewoon moe.